Inmiddels zijn de Zweden gangers weer thuis, met een koffer vol was, een tas met souvenirs en een hoofd vol herinneringen!

De voorpret was al leuk, maar om nu toch echt in Zweden te kunnen schaatsen is natuurlijk nog veel leuker. Bij aankomst zondagavond laat in Östersund was het ongeveer - 12°C. Een lekker temperatuurtje om het druilerige Hollandse weer voor een week te vergeten.

De volgende dag een riant ontbijt, een gezellige bijeenkomst door Martine (IJsburo). Naast het schaatsen is er veel te doen, een week is leuk, maar eigenlijk te kort.En dan meteen het ijs op, na een warm vliegtuig en een warm bed vergeten we een beetje hoe koud het is. Met een laagje kleding te weinig aan (dom….), en met een flinke wind tegen verkennen we het ijs, ieder in zijn eigen tempo. Het hele meer is stijfbevroren, met een leuk pak sneeuw erop. De geveegde baan bestaat uit een traject in de vorm van een V, 7 kilometer de ene kant op en ruim 10 kilometer de andere kant op. En dan ben je nog niet op de helft van het meer…..als de rest ook eens geveegd zou zijn…… Het meer heet Storsjö en betekent niet voor niets ‘het Grote Meer’; het gedeelte waar de geveegde baan is uitgezet, is maar een klein gedeelte van het hele meer, na 10 kilometer ben je nog niet eens halverwege. 

Het hotel ligt midden in het centrum, aan een gezellige winkelstraat. Nog geen 10 minuten lopen staan we aan de rand van het meer, weg van de stad. Genieten van het ijs en de omgeving. Het ijs is ongeveer 50 cm dik, wel wat scheuren, maar het is dan ook geen kunstijsbaan. De zon schijnt en het is -12°C, de stevige wind maakt de gevoelstemperatuur het dubbele, de uitgeademde lucht bevriest op de bivakmutsen, ijspegels vormen zich onder de sportbrillen. Tegen de wind in is het hard werken en genieten van de rust op het ijs, er zijn wel 15 schaatsers bezig, de Hollanders met de handen op de rug, de Zweden met stokken. Met de Zweedse wind mee gaat het echt snel, we komen tot de conclusie dat we voor deze 10 kilometer minder slagen nodig hebben dan Sven…….. 

Een dagje niet schaatsen omdat het sneeuwt en de baan niet geveegd is.Dan maar een stevige wandeling, het begint vervelend te worden, maar alweer is het genieten om te lopen in een driedimensionale kerstkaart. Allemaal witte kerstbomen. Aan de andere kant van de stad is het schietstadion, waar vorig jaar de wereldkampioenschappen biatlon gehouden werden.Vanaf uitzichttoren Arctura is er een mooi uitzicht over de stad en het meer. 

Een van de activiteiten is een tocht met een slee getrokken door maar liefst 10 husky’s. Er staat al 1 slee aangespannen, klaar voor vertrek. De honden blaffen van enthousiasme, ze kunnen niet wachten om te mogen vertrekken. Elke hond heeft zijn eigen plekje in de span. Op het moment van vertrek zijn de honden opeens stil. Slingerend over smalle bospaadjes gaan we met ongeveer 15 km/u. De honden zijn stil, maar wij ook, een bijzondere en koude activiteit…….Halverwege gaat het anker uit en is er een korte pauze, voor ons koffie en intussen worden de pootjes van de honden verzorgd.

Later in de week lijkt het wel alsof de kou begint te wennen, het schaatsen gaat ook makkelijker. In het weekend zijn er wat meer mensen op het ijs, veel Zweden met schaatsen en gevaarlijk lange stokken bij zich. Bij de opstapplaats Vinterparken is het gezellig druk. Voor de kleinsten is er een winterspeeltuin, met iglo, glijbaan, sneeuwkasteel, sleetjes en een ijshockeyveldje. Op en naast het ijs branden kampvuren om gezellig bij te zitten of worst te roosteren. De Zweedse wind blaast nog steeds over het meer, maar dat kan de pret niet drukken; gewoon doorschaatsen en je wordt vanzelf warm. Je hoeft geen centimeter te klunen, alleen maar rechtdoor tegen de wind in. En terug. Maar dat gaat vanzelf.

Een andere wintersport-activiteit is biatlon, op z'n Zweeds 'skidskytte', letterlijk vertaald: skischieten. Een clinic wordt gegeven door niemand minder dan de sympathieke Zweed Tord Wiksten, de Olympisch bronzenmedaillewinnaar van 1992. Hier het verslag.Die vrijdag was het weer goed, de skischoenen met bijbehorende 'schaats'-ski's pasten, de geweren lagen klaar en enthousiast als we waren werden we teruggefloten van de gevorderden baan om allereerst de beginselen van de ski-schaatstechniek op het oefenbaantje uitgelegd te krijgen. Met slechts een paar, zeer goede, aanwijzingen verbeterde techniek en snelheid: net als bij het schaatsen moet vooral het onderlijf het doen (en niet het afzetten met de stokken)! Vervolgens kregen we de beginselen uitgelegd van het schieten. Allemaal heel veilig want het geweer lag (en bleef) op de grond en rustte op een bankje waarbij de loop niet ver naar links of rechts kon draaien. Dankzij een matje was het niet koud om op de sneeuw te liggen; de schietafstand was 50 M. Het was nu vooral de kunst om niet op een van de vijf zwarte gaten van de de buurman/vrouw te schieten. Je moest het geweer goed tegen de schouders te drukken, richten en na het uitademen schieten. Zo bij het oefenen ging het iedereen aardig af. Maar toen kwam de finale in de vorm van een wedstrijdje: drie groepjes van drie, een estafette, 250 m langlaufen en vervolgens vijf maal schieten. Elk niet geraakt schot (en dat waren er nu vaak meer!) leverde echter een (kleinere) strafronde langlaufen op en daar werd streng op toegezien! Het was even nét echt, kompleet met ratel en hop hop geroep. De winnaars kregen zelfs een 'gouden' medaille. Na afloop met elkaar geluncht boven in de uitzichttoren met blik op Östersund en meer.

Een bijzondere én heel leuke ervaring mede dankzij de kalme en kundige Tord. Mede dankzij de bergen sneeuw, in 30 jaar was er niet zoveel sneeuw gevallen, de vriendelijke zweden, de goed georganiseerde reis (veel dank aan IJsburo), de bijzondere activiteiten en, niet op zijn minst, de gezellige groep was Zweden een heel bijzondere en leuke ervaring! 

De foto's.....KLIK HIER